{"id":573,"date":"2019-10-12T17:18:36","date_gmt":"2019-10-12T17:18:36","guid":{"rendered":"http:\/\/www.vuurstenen.nl\/?p=573"},"modified":"2023-05-05T15:46:17","modified_gmt":"2023-05-05T15:46:17","slug":"17-maal-bellen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vuurstenen.nl\/?p=573","title":{"rendered":"17 maal bellen"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Een zinzoeker is iemand die weet wat hij zoekt, zin. En hij zal pas stoppen
\nmet zinzoeker zijn, wanneer hij zijn zoektocht opgeeft of als hij zin
\ngevonden heeft. Als hij niet wist wat zin was, zou hij ook nooit weten
\nwanneer hij zin gevonden had. Op welke andere wijze kan verklaard
\nworden dat een mens weet wat zin is, dan met het gegeven dat hij hem
\nooit gehad heeft? Ooit bezat hij zin en toen is hij hem kwijt geraakt. Ooit
\nhad hij geen enkele behoefte om zin te zoeken en nu is hij een en al
\nhonger en dorst. Ooit leefde hij in en met zin; nu is zijn vriend, zijn schat,
\nin geen velden of wegen te bekennen. Gemis drijft hem voort, rusteloos
\nzoekt hij, zonder ophouden.
\nWat is er gebeurd?
\nDe zoeker herinnert zich, vaag of helder, dat hij als kind in een magische,
\nwonderlijke wereld leefde. De dingen en gebeurtenissen spraken tot hem
\nen waren vol betekenis, al had hij onmogelijk kunnen zeggen wat die
\nbetekenis dan was. Maar dat gaf niet, zijn hart was vervuld van zin. Van
\nde ene verbazing in de andere vallend had hij helemaal geen behoefte
\nzich af te vragen wat de zin was van wat hij ervoer. Hij leefde zin. Hij
\nzwom in zin, ademde zin.
\nEn onzin. Er gebeurde ook meer dan genoeg waar hij geen chocola van
\nkon maken. Later leerde hij die ervaringen absurd, zinloos, ongerijmd te
\nnoemen.
\nEn nog weer later, veel later, als hij zinzoeker is geworden, een volwassen
\nvergeter, mag het dan voor de hand liggen dat hij zijn verloren schat in
\nzichzelf, in het kind dat hij ooit was, zal gaan zoeken, vaker gebeurt het
\ndat hij inmiddels zo grondig geleerd heeft de blik op \u201cde werkelijkheid\u201d
\nbuiten zichzelf te richten, dat hij ook daar naar zijn kwijtgeraakte schat
\nzal zoeken. In wat dan is gaan heten: de wereld. In zijn door scholing,
\ncultuur en godsdienst gevormde ontwerp van die wereld.
\nDat is een van de allereerste lessen die hij geleerd heeft. Die hem zijn
\nwijsgemaakt. Daar, in die wereld, kun je alles halen, vinden, wat je maar
\nnodig hebt. Vergeet jezelf, je oorspronkelijke openheid van hart
\nwaarmee en in je leefde.<\/p>\n


\nDirect hierop volgt de tweede les: maar niets in die wereld is gratis. Aan
\nwaar je ook maar je oog op hebt laten vallen, hangt een prijskaartje. Wil
\nje zin hebben, dan zul je moeten betalen. Ooit van handelswaar gehoord
\ndie gratis zou worden weggeven? In ieder geval niet in die wereld.
\nHad hij destijds het sprookje van Godfried Bomans gelezen over de rijke
\nbramenplukker die wordt gevraagd waar toch die rijkdom van hem te
\nvinden is, dan was er wellicht een lampje gaan branden. De mensen
\nwaren verbijsterd geweest toen ze met eigen ogen dat wonderlijke land
\nvan de bramenplukker vol parels en diamanten zagen. Dat waren
\nhelemaal geen parels en diamanten! Dat waren waardeloze
\ndauwdruppels! Daar kocht je niets voor!
\nZo gehersenspoeld kunnen wij zijn, dat we ons niet meer kunnen
\nvoorstellen dat de grootste schatten gratis zijn. We kunnen er met ons
\nverstand niet bij. Zin en nut zijn door elkaar heen gaan lopen. Als de
\nwijze waarop ik de wereld inkijk, primair bepaald wordt door de
\nmentaliteit: \u201cWat levert mij dit op? Wat schuift het?\u201d zie ik overal
\nhandelswaar in plaats van geluk. Ik zoek dan alleen nog maar naar wat
\nvoor mij nuttig is en loop zo het leven mis. Want het leven is niet nuttig.
\nHopeloos schitterend nutteloos. Op geen enkele markt zul je een
\nkraampje vinden, dat het in de aanbieding heeft. Geen koopman die er
\nbrood inziet. Het leven is eerder po\u00ebzie, een lied, een dans dan een in de
\nwacht te slepen product. Wie opgaat in een dans is vervuld van zin. Wie
\nde dans wil verkopen, wacht een kater. Als ik het leven in mijn handen wil
\nhebben, vasthouden, ben ik het kwijt. Als ik mijn handen open, niets
\nbezitten wil, bevind ik me plots in een heel ander verhaal. Wonderlijk
\nverhaal. Als kind was ik er kind aan huis.<\/p>\n

Een wijze leraar kwam met zijn discipelen langs een bos waar honderden<\/em>
\ntimmerlieden bomen stonden te kappen, want er werd een groot paleis<\/em>
\ngebouwd. Het hele bos was al bijna omgehakt, er stond nog maar \u00e9\u00e9n<\/em>
\nboom, een grote boom met duizenden takken, zo groot dat er wel<\/em>
\ntienduizend mensen in de schaduw konden zitten. De leraar vroeg aan zijn<\/em>
\nleerlingen te gaan informeren waarom deze boom nog niet was<\/em>
\nomgehakt, terwijl in het hele bos al de andere bomen er al aan hadden<\/em>
\nmoeten geloven.<\/em>
\nDe discipelen vroegen het de houthakkers: \u201cWaarom hebben jullie deze<\/em>
\nboom niet omgehakt?\u201d<\/em>
\n\u201cDeze boom is volslagen nutteloos,\u201d kregen ze als antwoord. \u201cJe kunt er<\/em>
\nniets mee. Elke tak zit vol knoesten. Niets is recht. Je kunt er geen planken<\/em>
\nvan maken. Een boot zou meteen zinken. En in de haard komt er zoveel<\/em>
\ngevaarlijke rook vanaf, dat je wel blind kunt worden.\u201d<\/em>
\nToen ze met dit antwoord terugkwamen bij hun leraar, moest deze er<\/em>
\nsmakelijk om lachen. \u201cWord als deze boom,\u201d zei hij, \u201cen niemand zal je<\/em>
\niets aandoen. Het is fantastisch om nutteloos te zijn. Niemand zal<\/em>
\nmisbruik van je maken. Niemand een slaatje uit je proberen te slaan, je<\/em>
\nkwaad doen. Er valt niks met je te beginnen.<\/em>
\nJe kunt in alle rust uitgroeien tot een geweldige grote mooie boom. In<\/em>
\njouw schaduw vinden vele mensen een plekje. \u201d<\/em><\/p>\n

<\/p>\n